#مهاجرت

کمی درباره مهاجرت

سکوت دقیقا از همان ثانیه ای آغاز میشود که تماس تصویری قطع میشود. دکورها فرو میریزند و انسان با واقعیت عریان جابجایی تنها میماند. بزرگ ترین خودفریبی بشر، تقدس بخشیدن به خطوط فرضی روی نقشه است؛ این باور که مرزهای جغرافیایی، مرزبانان روحی او نیز هستند و گمرک مبدا، پاسگاه تفتیش خشم های تلنبارشده، حقارت های رسوب کرده و اندوه های موروثی است. انسان گمان میکند چمدانش را که ببندد، سگ سیاه افسردگی اش پشت گیت های خروجی جا میماند. این یک ساده لوحی ازلی است، این تصور که با تعویض جغرافیا، ساختار روان نیز از نو متولد میشود.

خواندن یادداشت ←